Terug

Een baan opzeggen voelt vaak als het afsluiten van een hoofdstuk. Je levert je spullen in, neemt afscheid van collega’s en gaat verder. Toch liep het voor Rick Damhuis en Bob de Boer anders. Allebei verlieten ze CROP. En allebei kwamen ze ook weer terug.

Rick ging aan de slag bij een ander accountantskantoor. Bob trok samen met zijn vriendin vijf maanden met de camper door Europa. Toen CROP later opnieuw op hun pad kwam, hoefden ze allebei niet lang na te denken. Wat maakte dat ze terug wilden?

Het persoonlijke voelde vanaf het begin goed

Rick werkt als Manager Accountancy & Advies in Ede en begon in 2005 bij CROP. Na zijn studie bedrijfseconomie solliciteerde hij bij twee accountantskantoren in Ede. Al na de eerste gesprekken wist hij waar hij wilde werken.

“Bij CROP zat ik meteen met een van de partners en iemand uit de praktijk aan tafel. Het was informeel en persoonlijk. Bij het andere kantoor sprak ik vooral met recruitment, in plaats van met de mensen met wie ik zou gaan werken. Dat sprak mij minder aan. Na één gesprek wist ik eigenlijk al dat ik voor CROP wilde kiezen. En ik wist toen nog niet eens wat de arbeidsvoorwaarden waren.”

Bob kwam in 2018 als starter bij CROP Arnhem terecht. Ook hij sprak tijdens zijn sollicitatie direct met toekomstige collega’s. “Het was eigenlijk meteen een fijne klik. Als starter kun je nog weinig zeggen over je werkervaring. Er werd vooral gekeken naar de klik die je hebt en of je fijn in het team past. Dat vond ik wel prettig.”

Rick wilde verder kijken

Na ruim acht jaar bij CROP wilde Rick een volgende stap zetten. Hij wilde meer eindverantwoordelijkheid, vaker betrokken zijn bij eindbesprekingen en zich verder ontwikkelen richting relatiebeheer. Hij had op dat moment het idee dat hij daarvoor buiten CROP meer kansen zou krijgen.

Rick stapte over naar een ander middelgroot accountantskantoor. Hoewel het kantoor op het eerste gezicht vergelijkbaar leek met CROP, merkte hij dat de werksfeer anders was. De samenwerking was formeler en hiërarchischer dan hij gewend was. Ook de manier waarop hij werd aangestuurd en feedback kreeg, paste minder goed bij hem.

“Bij CROP was het ook gebruikelijk om feedback te krijgen. Dat is goed, want je moet blijven leren en ontwikkelen. Maar de toon vond ik altijd prettig en met respect. Bij mijn nieuwe werkgever werd daar anders mee omgegaan. Ik miste vooral het vertrouwen dat ik bij CROP wél voelde.”

In diezelfde periode werd Rick voor het eerst vader. Extra verlof opnemen was lastig en ook als hij na een slechte nacht minder fit op zijn werk verscheen, ervaarde hij weinig begrip. “Er werd ook niet veel gevraagd: hoe gaat het nou thuis? Toen merkte ik dat ik vooral dat warme en persoonlijke miste dat ik bij CROP altijd had gevoeld,”

Rick had CROP met een goed gevoel verlaten en hield contact met oud-collega’s. Toen zij merkten dat hij niet helemaal op zijn plek zat, werd voorzichtig gevraagd of terugkomen misschien iets voor hem was. Toch wilde Rick zijn nieuwe werkgever eerst een eerlijke kans geven. “Ik ben niet zo snel een opgever. Ik wilde kijken of het nog kon veranderen en had met mezelf afgesproken dat ik het in ieder geval een jaar de kans zou geven. Maar nog voordat dat jaar voorbij was, zat ik alweer bij CROP om koffie te drinken. In mijn hoofd had ik toen eigenlijk al besloten dat ik terug wilde.” Bij zijn terugkeer kreeg hij een nieuw klantenpakket en ging hij meer met andere collega’s samenwerken. Inmiddels is die terugkeer alweer zo’n elf jaar geleden.

Bob wilde er juist even helemaal tussenuit

Bob vertrok om een heel andere reden. Na ongeveer zeven jaar werken wilden hij en zijn vriendin ervaren hoe het was om een tijdje los te komen van hun vaste ritme. Ze reisden vijf maanden met een camper door Europa.

“We wilden ervaren hoe het was om wat meer vrijheid te hebben. Zo’n reis geeft je ook de tijd om terug te kijken op de afgelopen jaren. Haal ik nog voldoening uit wat ik doe? En wil ik dit nog jaren blijven doen?”

Hoewel Bob niet meer bij CROP werkte, bleef het contact met collega’s bestaan. Ze volgden zijn reis via Polarsteps, reageerden op zijn berichten en stuurden hem af en toe een appje. Zelfs op zijn verjaardag, maanden nadat hij uit dienst was, kreeg hij nog berichten van oud-collega’s. Voor Bob liet dat vooral zien dat het contact verder ging dan alleen samen werken.

Toen hij eind oktober 2026 thuiskwam, kwam CROP al snel weer in beeld. Of hij eens koffie wilde drinken en wilde praten over een terugkeer. “Ik wilde me eigenlijk eerst rustig gaan oriënteren. Maar na een weekend dacht ik: wat houdt me eigenlijk tegen? Waarom zou ik het niet doen?”

Hij was tenslotte met een goed gevoel vertrokken. “Ik ben niet weggegaan bij CROP omdat ik iets miste of omdat ik mezelf niet kon ontwikkelen. We wilden gewoon samen die reis maken. Daardoor voelde terugkomen eigenlijk ook als een logische stap.”

Terugkomen voelde al snel vertrouwd

De enige twijfel die Bob nog had, was of het niet gek zou zijn om terug te keren nadat hij zelf ontslag had genomen. Die gedachte verdween toen hij weer binnenstapte. “Het voelde als een warm welkom. Collega’s waren geïnteresseerd in mij en in de reis die ik had gemaakt. Dat bevestigde voor mij eigenlijk weer het gevoel dat ik bij CROP had.”

Rick herkende dat gevoel. Hij was nog geen anderhalf jaar weggeweest en kende de mensen, systemen en manier van werken nog. Daardoor zat hij snel weer op zijn plek. Dat vertrouwde gevoel komt volgens Rick en Bob vooral door de manier waarop collega’s met elkaar omgaan. Daar zit voor hen ook de betekenis van ‘De mensen maken CROP’.

De mensen maken CROP

Voor Rick en Bob zit de cultuur vooral in hoe collega’s met elkaar omgaan. Soms blijkt dat uit iets heel praktisch. Bob noemt een collega die door een blessure tijdelijk niet kon autorijden. Een andere collega bood aan om hem regelmatig op te halen en weer thuis te brengen. “Er staat gewoon iemand op die zegt: ik haal je wel. Zo kan diegene toch naar kantoor en onder de mensen zijn.”

Rick maakte zelf iets vergelijkbaars mee. Na een knieoperatie kreeg hij een ziekenhuisbacterie en moest hij langer in het ziekenhuis blijven. Collega’s hielden contact en kwamen zelfs langs. “Ze waren bij de snackbar geweest en kwamen met een hele zak frikandellen binnen. De hele afdeling stonk naar frituur,” vertelt hij lachend. “Maar er wordt dus wel echt naar je omgekeken. Het is niet: we zien je wel weer als je terug bent.”

CROP is sinds Ricks eerste werkdag flink gegroeid. Toch herkent hij die basis nog steeds. “Vroeger kende je bijna iedereen. Dat kan nu natuurlijk niet meer. Maar in essentie is de cultuur hetzelfde gebleven. Het is nog steeds een platte organisatie en je praat op basis van gelijkwaardigheid met elkaar.”

Volgens Bob merk je die band ook in het werk. “Je doet het werk met elkaar. Als je elkaar goed kent en begrijpt, durf je ook makkelijker te zeggen wat je ergens van vindt. Dat maakt de samenwerking sterker.”

Als ze uiteindelijk moeten benoemen wat hen weer bij CROP bracht, komen hun antwoorden dicht bij elkaar. Bob: “De fijne werksfeer die door de collega’s wordt gecreëerd.” Rick: “De cultuur op kantoor en de mensen die er zijn. Het informele en de prettige manier van samenwerken.”

Twee verschillende redenen om te vertrekken. Eén duidelijke overeenkomst bij hun terugkeer: de mensen maakten het verschil.

Ook werken bij CROP?

Bij CROP draait goed samenwerken om meer dan alleen het werk. Er is aandacht voor klanten, kwaliteit en voor elkaar. Benieuwd hoe jij dat zelf zou ervaren? Bekijk de vacatures en ontdek jouw mogelijkheden bij CROP.